Over Marcels verleden weten we niets. Over zijn voorkeuren daarentegen des te meer.

Op de eerste plaats staat, zonder discussie, Des. Marcel houdt van haar als iemand die eindelijk het juiste antwoord heeft gevonden. Wanneer zij wandelt, wandelt hij. Wanneer zij zit, is de wereld overzichtelijk. Wanneer zij vertrekt, volgt een klaagzang waarmee hij een bescheiden operagebouw kan vullen.

Pas wanneer Des écht weg blijkt, raadpleegt hij zijn reservelijst: Peggy of Kristel. Ook daar is de liefde groot, al mogen zij bewegen zonder dat het einde der tijden wordt afgekondigd. Marcel heeft dus een kleine harem met een duidelijke rangorde.

Marcel werd binnengebracht als vondeling, zonder chip. Niemand meldde zich of leek hem te missen. Jammer, want hij is een ontzettend leuk manneke. Tegelijk is het misschien maar goed dat niemand hem ophaalde. Niet omdat we zijn verleden kennen, gedrag is geen nauwkeurig verslag daarvan, maar omdat zijn lichaam soms laat zien dat menselijk contact niet altijd veilig voelde.

Marcel laat zich aaien, maar dat betekent niet dat hij ervan geniet. Soms verstilt zijn lichaam en ondergaat hij de aanraking. Bevriezen is geen toestemming, maar een stressreactie. Mogelijk heeft hij geleerd dat afwachten het veiligst is. Dat blijft een hypothese. Marcel heeft iemand nodig die zijn subtiele signalen ernstig neemt, hem zelf toenadering laat zoeken en hem niet zomaar optilt.

Wanneer iemand hem te snel probeert vast te nemen, schiet hij weg en houdt hij nadien afstand. Hij is geen ‘koppige’ hond, maar dit maakt hem oprecht bang. Vertrouwen zal bij Marcel niet groeien door hem vaker over zijn grens te duwen. Wel door hem telkens opnieuw te laten ervaren dat zijn grens wordt opgemerkt.

Daarom plaatsen we hem niet bij kinderen. Plotse bewegingen en snelle handen horen bij een kinderleven, maar voelen voor Marcel bedreigend. Dat hij aanraking vaak verdraagt, betekent niet dat we hem mogen vragen dat voortdurend te doen.

Ook alleen blijven is een belangrijk aandachtspunt. Vooral wanneer zijn favoriete persoon vertrekt, raakt Marcel sterk overstuur: hij huilt en krijst, maar sloopt niet. Dit maakt zijn angst wel niet minder ernstig. Verlatingsgerelateerde angst meet je niet af aan de schade in huis, maar aan de spanning in de hond.

Hem laten huilen tot hij stopt, leert hem niet dat alleen zijn veilig is. Dit moet in zulke kleine stapjes worden opgebouwd dat hij onder zijn stressgrens blijft, aanvankelijk mogelijk in seconden. Zijn gezin moet hem eerst zo weinig mogelijk alleen laten en zo nodig begeleiding inschakelen.

Marcel is stressgevoelig. Bij oplopende spanning jaagt hij soms achter zijn staart aan. Dat kan onschuldig lijken, maar is repetitief gedrag waarmee hij spanning probeert te reguleren. Dit is dus geen kunstje om aan te moedigen, maar een signaal dat hij rust nodig heeft. Neemt het toe, dan is verdere veterinaire en gedragsmatige opvolging aangewezen.

Met andere honden kan Marcel overweg wanneer de persoonlijkheden passen. Met Nel, onze teckel, speelt hij graag. Een stabiele hond kan na geslaagde kennismakingen dus zeker een mogelijkheid zijn, maar hij heeft niet noodzakelijk een hond nodig. Hij kan dus ook prima de enige hond in huis zijn.  Zijn mensen blijven voor hem het belangrijkst.

Volledige zindelijkheid kunnen we niet garanderen, maar we gokken dat dit geen groot probleem zal zijn. In het asiel markeert hij soms, mede doordat meerdere reuen dat hier doen. Maar alleen houdt hij zijn ruimte wel netjes. We vermoeden dus dat hij zindelijk kan zijn, al zijn ongelukjes tijdens de overgang mogelijk.

Wandelen doet hij graag en goed, zeker met Des. Een degelijk anti-ontsnappingstuig is daarbij wel nodig. Wanneer Marcel schrikt, kiest hij voor afstand. Voorkomen dat hij zich kan losrukken is dus geen overbodige voorzichtigheid.

Medisch viel er het nodige op te knappen. Zijn gebit was er bijzonder slecht aan toe en wel 24 (!!!) van zijn tanden moesten worden getrokken. Hierdoor krijgt hij voorlopig nog natvoer. Verder kwam hij gelukkig goed uit de medische controle: zijn pootjes, hart en oren zijn helemaal in orde.

Marcel zoekt een rustige, stabiele thuis met een duidelijke routine, zo weinig mogelijk alleen-tijd en zonder al te grote verwachtingen. Mensen die geen affectie opeisen, maar hem zelf de keuze geven. Die begrijpen dat zijn potentieel niet schuilt in een volledige metamorfose, maar in de kans om zonder voortdurende spanning eindelijk zichzelf te worden.

Want achter die spanning zit een grappig, vrolijk, speels, trouw en buitengewoon aanhankelijk hondje. Des zou hem zelf meenemen als haar eigen honden daar hetzelfde enthousiasme voor konden opbrengen. Ze staat haar plaats als favoriete mens dan ook met enige tegenzin af, maar graag aan iemand die Marcel niet alleen heel lief vindt, maar hem ook werkelijk leert lezen.

Denk jij hem die vijfsterrenthuis te kunnen bieden?

Stuur ons dan een mail met een beschrijving van je woon-, werk- en gezinssituatie. Je ontvangt een adoptieformulier. Bij een mogelijke match nodigen we je uit voor een kennismaking met deze knappe kerel.