Als er één eigenschap is die we honden met recht mogen toeschrijven, dan is het hun trouw. Een trouw die niet veel woorden nodig heeft en zich meestal pas echt laat voelen wanneer het erop aankomt. Rozita was zo’n hond. Zij was verknocht aan haar baasje en, voor één keer mag het ook gezegd worden, haar baasje evenzeer aan haar.

Rozita had een goede thuis en een mens met wie ze een bijzonder sterke band deelde. Tot die mens overleed en er binnen de familie niemand was die haar kon opvangen. Zo belandde ze bij ons.

Officieel heette ze Four Roses. Een naam met de allure van een renpaard en de geur van een whiskybar. Wij maakten er Rozita van. Rozita’tje voor de vrienden, en die vrienden maakte ze hier bijzonder snel.

Toen we onze collega’s en vrijwilligers vroegen haar te beschrijven, kregen we een kleine lawine aan variaties op hetzelfde thema: “Oh, die is echt zo ontzettend lief.” “Amai, zo’n lieveke.” “Een hartenbrekertje.” Het is natuurlijk geen gevalideerde persoonlijkheidstest, maar als een volledig team tot dezelfde conclusie komt, mag men stilaan van een patroon spreken.

Rozita is bijzonder mensgericht. Ze zoekt nabijheid en ontvangt aandacht alsof ze er jarenlang in heeft geïnvesteerd. In het begin gedroeg ze zich haast voorbeeldig. Ondertussen wordt ze iets onrustiger en heviger in het asiel, omdat ook op haar de drukte en het gebrek aan echte rust beginnen te wegen. Haar gedrag vertelt vooral dat haar verblijf hier niet te lang meer mag duren.

Op wandeling loopt ze netjes mee en maakt ze van passerende honden geen problemen. Een aantal van onze andere Staffords zou met enige nederigheid bij haar op bijscholing kunnen komen. We zien momenteel geen uitvallen naar honden. Samenleven met een sociale, stabiele reu sluiten we daarom niet uit, na zorgvuldige kennismakingen. Ook katten zijn niet bij voorbaat onmogelijk, maar dit moet nog zorgvuldig getest worden.

Kinderen kunnen eveneens een mogelijkheid zijn, op voorwaarde dat zij rustig genoeg zijn om haar grenzen te respecteren. Rozita is lief, maar “lief” betekent niet dat een hond alles moet verdragen. Rusten moet bij haar ook werkelijk rusten mogen zijn. Respect is bij honden geen luxevoorwaarde, maar de basis.

Dat we vertrouwen in haar hadden, bleek al op haar eerste dag. Rozita bracht een tamelijk overtuigend aroma met zich mee en kon wel een bad gebruiken. Een onbekende hond optillen, in bad zetten, inzepen, afspoelen en afdrogen, staat niet bovenaan ons lijstje met ontspannen kennismakingsactiviteiten. Voor een hond die net haar mens en thuis verloor, is zo’n handeling behoorlijk intrigerend.

Toch lazen onze collega’s in haar lichaamstaal voldoende vertrouwen. Rozita liet de wasbeurt rustig gebeuren en heeft ons ook nadien nooit het gevoel gegeven dat we bang voor haar moeten zijn. Dat maakt haar niet grenzeloos, geen enkele hond is dat, maar wel bijzonder tolerant, aanspreekbaar en sociaal.

Ze is zindelijk en zou eventueel op een appartement kunnen wonen, zolang ze voldoende gezelschap en passende beweging krijgt. Vanwege haar gewrichten denken we dan wel aan een gelijkvloers appartement of een gebouw met lift.

Want ons Rozita draagt ook een medisch rugzakje. Op röntgenfoto’s werden heupdysplasie en spondylose in haar rug vastgesteld. In haar pols zijn bovendien sporen zichtbaar van een oud trauma. Ondanks die bevindingen functioneert ze behoorlijk goed, maar pijnstilling is wel noodzakelijk. Een operatie is niet aangewezen, gezien haar leeftijd. De focus ligt hier op comfort, spierondersteuning en het behouden van haar mobiliteit.

Korte, dagelijkse wandelingen zijn waardevoller dan sporadische expedities. Geen halve Dodentocht dus op zondag om daarna drie dagen te recupereren, maar dagelijks één of meerdere rondjes op haar tempo. Een dierenfysiotherapeut kan haar helpen met oefeningen die haar spieren ondersteunen zonder haar gewrichten te overbelasten. Haar gezin moet haar medicatie, medische opvolging en bij voorkeur fysiotherapie voortzetten. Ook een niet-gladde vloer en een ondersteunend orthopedisch bed kunnen veel verschil maken.

Haar voornaamste werkpunt is alleen zijn. Rozita is sterk gesteld op sociaal contact en blijft niet graag alleen achter. Ze sloopt niet, maar ze zou durven huilen. Alleen blijven moet daarom vanaf het begin rustig en stapsgewijs worden opgebouwd. We zoeken bij voorkeur mensen bij wie ze weinig alleen hoeft te zijn: iemand die vaak thuis is, haar kan meenemen of een betrouwbaar netwerk heeft. Als ze alleen gelaten wordt, wenst ze binnenshuis te verblijven. Ze is, zoals de meeste staffords, een koukleum en verblijft niet graag alleen buiten.

Rozita heeft jarenlang een eigen mens en een eigen thuis gehad. Nu die wereld is weggevallen, kijkt ze nog altijd vol vertrouwen naar mensen. Ze liet zich door onbekenden wassen, wandelt fijn mee en is zindelijk en zacht. Ze vraagt geen spectaculair bestaan, alleen opnieuw ergens bij te mogen horen.

Voor Rozita is het asiel geen veilige tussenstop na een moeilijk verleden, maar een pijnlijke onderbreking van een leven dat ooit goed was. Daarom zoeken we geen adoptant uit medelijden, maar iemand die haar medische noden kan dragen en vooral blijft zien wie erachter zit: een lieve, trouwe hond die weer ergens thuis wil zijn.

Haar vorige baasje hoeft ze niet te vergeten. Trouw houdt niet op wanneer een leven verandert. Soms krijgt een hond gewoon een nieuw adres.

Denk jij dat ons Roosje bij jou haar waardige pensioen mag beginnen?

Stuur ons dan een e-mail met een duidelijke beschrijving van je woon-, werk- en gezinssituatie. Je ontvangt vervolgens een adoptieformulier. Wanneer we een mogelijke match zien, nodigen we je uit voor een kennismaking met deze buitengewoon lieve dame.